“Om je schoen naar de tv te smijten.” Binnen het liberale kamp heerst ongeloof over de manier waarop Open Vld campagne voert. Premier Alexander De Croo (Open Vld) raakt in paniek. Het afgelopen jaar was de lijn nochtans duidelijk: alles op De Croo, en alles op diens bilan als leider van Vivaldi. Nu, twee weken voor de verkiezingen, duwt die leider plots het blauwe schip op een andere koers. De Croo kiest voor een radicaal rechtsere koers, droomt van opnieuw een Zweedse coalitie, doet een “aanbod” aan de N-VA, en wil zowaar geen Vivaldi II meer, want “dat is niet goed voor mijn gezondheid.” Heel die lijn vreet aan de geloofwaardigheid van De Croo en zijn partij, net op het moment dat tegenstanders hem verwijten te ‘flip-floppen’, en het “latexgehalte van de premier” al de aanvalslijn maakten. En het frustreert intern: al een jaar geleden lag ‘de bocht’ naar rechts intern op tafel. Eén man hield het tegen: De Croo.
In het nieuws: De Croo trekt naar Washington DC, De Croo ontmoet Zelensky, De Croo op het wereldtoneel.
De details: Alexander De Croo krijgt als eerste minister nog de kans om vlak voor de eindmeet zijn blazoen als ‘leider’ op te poetsen. Maar tegelijk rijdt hij in de campagne een parcours vol bochten.
Flashback naar het voorjaar van 2023. Na een zoveelste negatieve peiling, deze keer onder de 10 procent voor Open Vld, komt de partijtop samen: premier De Croo, zijn vicepremier Vincent Van Quickenborne (Open Vld), de Vlaamse vice-minister-president Bart Somers (Open Vld) en partijleider Egbert Lachaert.
“Zo kunnen we echt niet verder, de strategie van alles op De Croo en alles op Vivaldi: ze pakt gewoon niet”, zo benoemt Lachaert de olifant in de kamer. De voorzitter is al langer verbitterd over de manier waarop de Zestien de partij domineert en de lijn dicteert, in functie van het regeringswerk, waarbij de Melsensstraat 34 noodgedwongen moet volgen. Een zoveelste slechte peiling wordt nu de stok om mee te slaan, voor Lachaert.
Maar opvallend: ook Somers, toch geen traditioneel lid van de rechtervleugel van zijn partij, volgt Lachaert. “Dit gaat niet lukken, we moeten de relaties met N-VA opnieuw opbouwen en de koers weg van Vivaldi sturen.” En zelfs de trouwe luitenant van De Croo, Vincent Van Quickenborne, beaamt deze keer: het heeft geen zin om steeds hetzelfde te blijven doen, en te hopen op een miraculeus ander resultaat.
Lachaert stelt voor om de koers van de partij opnieuw donkerder blauw te kleuren, en te gaan praten met N-VA: over samenwerking, en mogelijk zelfs een kartel. Somers en Q stemmen in, maar één man aarzelt: de premier. “Ik wil hier een nachtje over nadenken”, zo zegt hij.
De volgende ochtend heeft De Croo zijn analyse gemaakt: “Als we dit doen, is mijn premierschap voorbij. Dat ga ik niet riskeren.”
De essentie: De campagne van Open Vld leek helder. Tot vorige zondag.
